BlogTaalcoach

Ik leer Italiaans, maar durf het niet te spreken

Ik durf geen Italiaans te spreken

Er zijn best veel mensen die graag Italiaans leren maar bang zijn om te spreken, zo’n 5 tot 10 % van mijn cursisten. Dit kan verschillende redenen hebben: verlegenheid en angst om fouten te maken zijn meestal de boosdoeners. Maar ook zijn er mensen die sowieso niet willen praten voor een zeker nivo hebben gehaald. Voor de 2 problemen heb ik een tip die je kan helpen om toch Italiaans te spreken. Over de laatste situatie wil ik wat vertellen.

Verlegenheid.

Als je last hebt van verlegenheid kan het goed zijn om thuis in je eentje te oefenen met het Italiaans. Je neemt een tekst en leest deze hardop voor. Dat doe je voor je eigen gevoel op een nogal overdreven manier, je probeert het Italiaans te imiteren. Dat is namelijk voor een deel het probleem, je klinkt (nog) niet als jezelf in het Italiaans. Luister goed hoe de tekst wordt ingesproken in het Italiaans en probeer het zo identiek mogelijk te reproduceren. Heb je dat gedaan? Doe het dan nogmaals en registreer het met de voicerecorder op je telefoon. Luister daarna jezelf af. Ben je nu écht zo irritant of doe je het eigenlijk gewoon heel goed? Als je regelmatig naar je Italiaanse zelf luistert, zul je merken dat je minder een hekel gaat krijgen aan de gebrekkige Italiaanse versie van jezelf.

Verlegenheid? Geen makkelijk probleem als je een andere taal wilt leren!

Angst om fouten te maken.

Wat mij altijd heeft geholpen bij het overwinnen van angsten is het doordenken. Wat gebeurt er nu echt als ik een fout maak? De wetenschap kan hier ook bij helpen en bepaalde levenskunsten ondersteunen. Levenskunsten zoals: laat je niet leiden door je angsten (de wetenschappelijke kans dat er iets verschrikkelijks gebeurt is heel klein) of leer van je fouten (die kans is statistisch heel groot).

Meestal geven mensen helemaal geen aanstoot aan een fout, we hebben het dan denk ik over circa 80% van de gevallen. Wel gaat zo’n 50% van die 80% je verbeteren in een gesprek.Probeer daar rustig in te staan en het te zien als constructieve feedback. Het is bijna nooit kritiek op de (sociale of culturele) inhoud of op de boodschap, maar alleen op de vorm. Ze doen dat vaak op een manier zoals een moeder haar jonge kind helpt met een taal. Die zegt iets verkeerd en de moeder zegt dan het goede. Op die manier wordt fouten maken ook iets positiefs. Dat moeten we hebben.

Goed, wat kan er nog meer gebeuren als je een fout maakt? We hebben nog zo’n 20 % over. In 19% van de gevallen zal een ander je niet begrijpen als je iets verkeerd zegt. Je zult dan dus om het onderwerp heen moeten draaien en een andere manier moeten vinden om toch jezelf uit te drukken. Niet iedereen is daar goed in. Dit is improvisatievermogen, creativiteit en flexibiliteit. Wat je dan kunt doen is een synoniem zoeken. Wil je zeggen: de auto heeft een lekke band maar weet je het woord voor band niet? Wijs dan en geef met gebaren aan wat je bedoelt. Zeg: il circolo della macchina! Het klopt niet, maar je hebt wel kans dat ze snappen wat je bedoelt. De effectieve communicatie, je boodschap overbrengen is belangrijker dan de taalkundige correctheid van de zin.

Dan heb je nog 1 % over.

Een 0,7 % komt er helaas op neer doordat je onbedoeld iets grappigs hebt gezegd en de ander gaat lachen. Probeer er achter te komen wat de grap is en ga daar zelf ook maar om lachen. Dit overkomt iedereen wel eens die een taal leert.

0,29999999999% lacht je uit. Heel vervelend. Dit komt doordat je te maken hebt met een Italiaanse oetlul die mensen uitlacht als ze een fout maken. Daar wil je toch geen vrienden mee zijn, dus stel je vraag dan aan iemand anders die wel welwillend is.

Dan heb je nog 0.0000000001% over en dat is de situatie waarin er echt iets ergs gebeurd doordat jij een taalfout hebt gemaakt. Bedenk dan dat in de auto rijden een stuk gevaarlijker is.

Eerst kennen dan kunnen

Delayed Oral Practice is een didactische benadering die er op voorstaat dat mensen niet meteen te hoeven produceren, te kunnen wat ze hebben geleerd. Het belangrijkste is dat jij je goed voelt en vertrouwen hebt in het kiezen van het juiste moment om Italiaans te gaan praten. De docent zal dit niet dwingen. Dat zelfvertrouwen en plezier in je studie is het belangrijkste om het ver te schoppen.

Overigens is het een misverstand dat je bij een cursus A1.1 al iets zou moeten zeggen. Je herhaalt dan eigenlijk alleen bepaalde zinnen omdat je nog geen woordenschat hebt. Daar kan dus weinig eigen inbreng in zitten.

Fouten en vergissingen

Bij mijn opleiding heb ik geleerd dat er een naam bestaat voor de situatie waarin een taalstudent zit. Je spreekt een interlingua. Dit is het hele spectrum wat zit tussen niet een taal spreken en perfect een taal spreken. Als jij op een bepaald punt in die lijn zit, laten we zeggen op 35 % van je volledige potentie dan zit er dus nog heel veel groei in. In die interlingua bestaan geen fouten, alleen nog niet verwezenlijkte kennis.

Een leraar filosofie, Rob van Gerwen, zei me ook ooit ongeveer het volgende: een vergissing is als je iets fout doet wat je eigenlijk wel wist. (Het parafraseren van een filosoof doe ik vast niet goed, maar door hem ging ik voor het eerst nadenken over wat een vergissing eigenlijk is). Een fout is dan niet erg meer.

Je maakt ter goeder trouw een fout.

In Nederland wordt je geacht op de hoogte te zijn van het wetboek van strafrecht en kun je dus berecht worden zonder dat je wist dat je iets verkeerd deed. Ik mag echter hopen dat het met de taal anders werkt.

Kun je wel wat tips gebruiken voor je uitspraak? Lees dan dit blog! Is er een andere reden waarom je liever niet wilt of kunt spreken in het Italiaans? Lees dan dit blog. Blijven je mondelinge vaardigheden achter bij het lezen en het luisteren? Lees dan dit blog. Liever oefenen in het echt? Kom dan naar ons taalcafe!

Lezersbeoordeling Hoe beoordeel jij dit blog?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *