BlogGastbloggers

Review: ‘De menselijke maat’ van Roberto Camurri

De menselijke maat gaat over alles dat zich afspeelt tussen mensen onderling, over de opbouw van vriendschappen, relaties, liefdes en ook haat. In zijn boek beschrijft Camurri de verhoudingen tussen twee vrienden, Davide en Valerio die samen wonen en leven en werken in een rustig dorpje in het noorden van Italië.

Slaapdorp

Dit plaatsje, Fabbrico, gelegen tussen Bologna en Parma kenmerkt zich door ingesleten patronen en gewoontes en vertrouwde wetmatigheden. Alle inwoners houden zich bezig met hun werk en hun bezigheden in en om het huis en zo volgen ze de loop der seizoenen, jaar na jaar na jaar. Het leven van David en Valerio is in goed Duits ”Langwijlig” en hun enige ontsnapping uit het werk in de metaalfabriek is de drank. Davide verkeert in een permanente staat van dronkenschap en rijdt van bar naar bar in zijn blauwe Volvo station wagen.

Ontwikkelingen

Dan ontmoet Davide Anela, een plaatselijke schone, die zijn hart steelt. De liefde voor Anela is groot, groots en meeslepend zelfs, maar niet sterker dan zijn zucht naar drank. Een tijdje nadat Davide een ernstig eenzijdig ongeluk maakt met zijn auto, besluit Valerio om het vertrouwde en veilige Fabbrico te verlaten en een eind verder te gaan wonen en werken. Davide is ernstig gewond geraakt en draagt de zichtbare sporen van het ongeluk en dus van zijn levenskeuzes met zich mee.Er heerst een voelbare spanning tussen Anela en Valerio. Bij het vertrek van Valerio lijkt de band tussen Anela en Valerio sterker dan de band tussen Valerio en Davide.

Zonder oordeel

En al deze menselijke verhoudingen lijken zich af te spelen in een omgeving die, voor mij, het midden houdt tussen de maan en een nomaden-dorp midden in de Gobi woestijn. En daarmee kan Fabbrico probleemloos verruild worden met elke willekeurige plaats in Italië of zelfs willekeurig waar in Europa. De beschrijvingen van de emoties en de menselijke verhoudingen zijn zo goed als universeel en daardoor heel herkenbaar en invoelbaar. De beschrijvingen zijn zonder enige vorm van waarde en oordeel

En dat beschrijven doet hij goed, doet hij mooi en heel meeslepend. Hij neemt je mee en laat je alles zien door zijn ogen en door zijn beschrijvingen. Het is mooi dat er nergens waardeoordelen of meningen naar voren komen. Mensen zijn hoe ze zijn en gedrag is wat het is. Niet meer en ook niet minder. Soms mis ik de duidelijk aanwijsbare “villain”, de boosdoener, de schuldige. Het maakt het verhaal zo veel voorspelbaarder als je weet wie er ‘goed’ en wie er ‘slecht’ of ‘fout’ is. Waar ligt de schuld van het vertrek van Valerio? Is er wel een schuldige? Is Davide een slecht mens doordat hij drinkt? Is Anela (te) goed omdat ze bij hem blijft? Die vragen blijven je, na ieder hoofdstuk nog een tijdje door het hoofd spoken. En naarmate het boek vordert, en ook de gebeurtenissen elkaar opvolgen, stapelen deze vragen en dillema’s zich op. En dat brengt meteen de vraag naar voren: “wat zou ik doen, in dat geval ?” of: “Hoe zou ik reageren op die situatie ?”

Aanrader

En dat is meteen het knappe aan dit zeer leesbare boek, het legt de complexiteit bloot van een eenvoudige driehoeksverhouding in een simpel en overzichtelijk bestaan van drie mensen. In een onbenullig Italiaans plaatsje. Een complexiteit die voor iedere lezer anders is en verschilt naar de antwoorden op de vragen die je jezelf ten aanzien van dit boek wil stellen.

Dit boek is wat het is; een heerlijk ontspannen boek dat na ieder hoofdstuk nog even  in je gedachten blijft, een ode aan levenskeuzes. Stof tot nadenken zonder een groot appel op persoonlijke betrokkenheid. Dankjewel Roberto

Roberto Camurri

De menselijke maat

Vertaling: Manon Smits

De bezige bij, 2019

21,99 euro

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *