BlogReviews

Review: De Zilveren Lepel voor Kinderen

Eten moet je elke dag, dus waarom zou je het dan niet goed doen? Je mag best wel wat aandacht geven aan wat je eet. Iedereen wil ook wel gezond eten, maar niet iedereen is er mee opgegroeid en gewoonten zijn moeilijk te veranderen. Juist daarom is het belangrijk dat je je kind goede gewoonten aanleert. Niet teveel snoep, geen snoep als beloning of als troost en water drinken in plaats van limonade. Verder is het leuk en verstandig als kinderen al op jonge leeftijd leren om zelf hun eten te bereiden. Jong geleerd is oud gedaan.

Zilveren Lepel

De Zilveren Lepel is waarschijnlijk het meest bekende kookboek uit Italie. Het staat in mijn Italiaanse kookboeken top 10 en ik kon het niet laten voor mezelf het Italiaanse originele exemplaar aan te schaffen, in het Italiaans. Terwijl er heel veel edities zijn van Nederlandse uitgaven. En terwijl je evengoed op de Italiaanse site kunt kijken. Een onuitputtelijke voorraad van heerlijke recepten. Omdat het zo’n ontzettend groot kookboek is (1308 bladzijden telt de Italiaanse versie) hebben Nederlandse uitgevers besloten het kookboek op te delen. Zo is er een Zilveren Lepel Vlees, Een Zilveren Lepel Napels (die beveel ik ook aan) én een hele leuke Zilveren Lepel voor Kinderen. Mooi vormgegeven boek, maar

  1. kun je er ook lekker uit koken?
  2. is het wat om kinderen hiermee te leren koken?
  3. eten je kinderen het vervolgens ook op?

De bambini – test

Ik schreef op deze website al eens een blog over Italiaans eten voor kinderen. Naarstig was ik op zoek naar lekker eten dat mijn kinderen zouden eten dat bovendien gezond was. Dat was echt buitensporig moeilijk, omdat vooral de jongste eigenlijk alles weigert te eten wat niet zoet is of wat ze niet kent. In een opvoedkundig boek las ik eens dat er een grotere kans is dat kinderen het eten als ze het zelf maken. Dus: een kookboek voor kinderen. Nou probeerde mijn zoontje en zijn vriendje dit uit. Zij zijn 7 en 8 jaar en kunnen zelf al lezen, wat leuk en noodzakelijk is als ze zelf een recept willen opvolgen. Handig verdeelden ze de 10 stappen waarin de bereidingswijze werd uitgelegd. Bambino 1 mocht stap 1,3,5,7 en 9 doen, bambino 2 mocht stap 2,4,6,8 en 10 doen. Daarover kon dus geen ruzie ontstaan.

Ze maakten drie gerechten. Allereerst bananenroom. Een dessert. Makkelijk en leuk om te maken. Er hoefde geen fornuis bij te pas te komen wat ik ook wel fijn vond, want dit betekende dat ze het helemaal zelf konden doen en dat ik niet zou hoeven helpen. Na gedane arbeid was het smullen. Hoewel toch ook deze bambini kieskeurig bleven. De één kon niet ophouden met kaneel strooien, de ander moest vervolgens het eigenlijke toetje van de een opeten. Want dat was toch niet helemaal lekker. Mijn zoontje heeft er echter uiteindelijk drie bakjes van gegeten op één dag en die had het ook al over “de volgende keer” en “nog een keer maken”. De kleine kok heeft het ook aan mijn dochtertje laten proeven maar die gekke kaneel was voor haar genoeg om het gerecht af te branden en te parkeren. Helaas. Ze zeggen wel eens: een kinderhand is snel gevuld, maar een kindermaagje is nog helemaal niet zo makkelijk.

De kleine vriendjes bladerden nog wat in het kookboek en kwamen een chocolade vanillecake tegen. Dat leek de jongens ook wel wat. Even kijken of we de ingrediënten in huis hadden. Even twee eieren halen bij de andere mama. Die kunnen kapot, die eieren. Interessant. Het ei breken was natuurlijk iets wat ze allebei erg spannend vonden en op een klein foutje na (een stukje schaal kwam toch in de kom en moest eruit gevist worden) ging het goed.

Improviseren is niet iets wat alle kinderen eigen is. Thuis hadden wij geen ringband vorm. Hoe los je dat dan op? Ze hadden ook nog wel wat begeleiding nodig bij het invetten van de ovenschaal en het uiteindelijke beslag (toen het klaar was) in de springvorm doen. Het beslag was dikker en plakkeriger dan ik had gedacht dus dat riep veel hilariteit en iiiieeeeeeuuuuw op. Super gezellig dus en uiteindelijk waren ze allebei laaiend enthousiast over hun resultaat dat ik eerlijk gezegd zelf nogal tegen vond vallen (ik vond het wat droog, ik heb de hoeveelheid melk die ze hadden afgemeten niet gecontroleerd, je moet ze ook ruimte geven om fouten te maken). Maar dat ze zelf zo enthousiast waren kwam natuurlijk door hun enorme betrokkenheid bij het product.

La prossima volta

Er komt zeker nog wel een volgende keer. Zo staat in het kookboek ook recepten voor panzanella, aardappelgnocchi en gnocchi alla romana: die leken ons ook leuk om te maken. Zoete toetjes en cake zijn natuurlijk een beetje inkoppertjes, dus als moeder heb ik een beetje op safe gespeeld en een positieve ervaring van dat koken gemaakt. Dat is ook wel belangrijk als je wilt dat ze het nog een keer doen. Iets nieuws door die strotjes krijgen, dat blijft een uitdaging. En als het nog niet gaat helpen om op deze manier die groenten naar binnen te krijgen (bijvoorbeeld met een panzanella), dan ben je toch als ouder leuk bezig geweest met je kind.

Eind goed al goed

Die avond maakte Lukas ook nog pesto genovese. In de bereidingswijze stond dat dat kon met een keukenmachine. Die mocht ik aanzetten en de mama mocht ook nog zelf de pasta al dente koken en afgieten. De bijdrage van het kind was toen even beperkt tot de ingrediënten controleren en de hoeveelheden afmeten (25 blaadjes basilicum of 23,5 blaadjes en 3 kleine). Toch was Lukas van mening die avond dat de pesto echt buitengewoon lekker smaakte. Misschien toch wel anders dan anders. En dat is natuurlijk precies de verdienste van een kinderkookboek.

De Zilveren Lepel voor Kinderen

Uitgeverij Unieboek / Het Spectrum

Houten 2018

23,50 euro

Samenvatting
Review Dag
Reviewed Item
De Zilveren Lepel voor Kinderen
Rating
51star1star1star1star1star

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *