Ik had me opgegeven voor een boekenclub over Dream Count, dit boek, maar jullie hebben het wellicht ook wel eens dat je je ergens voor opgeeft en dat je daarna denkt: daar heb ik helemaal geen tijd voor. Voor mij zou het betekenen dat ik een avond vrij moet maken van lessen en vervolgens een halfuur in de auto naar Gouda rijden etc. Ik vind dat toch druk.
Anyway, het eerste boek wat ik dus las was Dream Count van Chimamanda Ngozi Adichie. Ze heeft meerdere prijzen voor haar boeken gewonnen en ik heb haar vorig jaar horen spreken op het ILFU, het literatuurfestival in Utrecht. Feminisme is een belangrijk thema in haar werk, net als interculturaliteit, biculturaliteit. Ze is Nigeriaans-Amerikaans en in dit boek gaat het over vier biculturele dames in de VS, hun vriendschap, hun liefdes en wat ze meemaken. Een belangrijke rol in dit boek is weggelegd voor een true story: de aanranding van een immigrante hotelmedewerker in de VS door Strauss Kahn (hij is hiervoor vrijgesproken, ondanks overweldigend bewijs). Strauss Kahn was een hooggeplaatste politicus die werkte voor het IMF. Ik las het boek in het Engels. Het kwam twee of drie jaar geleden uit geloof ik.
Ik had het boek besteld bij de boekhandel en kreeg een hardcover, die vind ik zo mooi. Ik houd van boeken over vriendschap. Dat is een van mijn favoriete thema’s. Ik schreef ook eens dit blog over vriendschap tussen vrouwen als literair thema, in het Italiaans. Ook interviewde ik de Italiaanse schrijfster Silvia Avallone over dit thema, dat was ook heel tof.
Het tweede boek wat ik las was Ballade van het Bos van Maddalena Vaglio Tanet, ik interviewde haar voor DitisItalie.nl. Dat was een leuk gesprek. Ze woont in Maastricht. Ik vond het een prachtig boek, het gaat over een lerares die zich terugtrekt in het bos om psychisch te kunnen herstellen van een ernstige gebeurtenis die haar overkomt en hoe ze daarbij wordt geholpen door een kind. De vertaling van het interview staat nog niet online op DitisItalie, maar als je Italiaans een beetje oké is kun je hier het originele onvertaalde interview lezen. Het boek kwam circa een jaar geleden uit. Ik kreeg een Nederlandse vertaling van de uitgeverij.
Het derde boek wat ik las was een historisch boek: De rapaille partijen – antipolitieke sentimenten 1918 – 1931 van historicus Robin te Slaa. Ook dit boek kwam geloof ik vorig jaar uit. Het verhaal gaat over een groep anarchisten die in de nasleep van WOII en gemotiveerd door democratische ontgoogeling ervoor kiezen een alcoholistische zwerver op de kieslijst van de gemeenteraad in Amsterdam te zetten om zo het bestuur van Amsterdam belachelijk te maken. Interessant om over te lezen, want we zien nu ook veel ontevredenheid over democratie.
Sommige mensen vinden dat dingen snel moeten kunnen veranderen. Anderen houden van de institutionele controle door ambtenaren en instellingen die al jaren bestaan. Denk bijvoorbeeld aan de ‘asielcrisis’ en hoe die (niet) werd opgelost door minister Faber in het vorige kabinet. Zij riep veel dingen die niet konden. Mensen waren daar gefrustreerd over en krijgen dan al snel antidemocratische ideeen. Dat soort bewegingen fascineren mij. Ik kijk daarvoor ook graag naar de geschiedenis, want ik denk wel eens dat het mis gaat. Ik wil graag shit voorkomen.
Het vierde boek wat ik las was het laatste deel van de serie van Antonio Scurati over Mussolini: Het einde en het begin. Ik las het in het Italiaans: La fine e il principio. Dit deel gaat over de Republiek van Salò. Dat is de periode van ’44. Zuid-Italie is dan al bevrijd door de geallieerden, Mussolini is verraden door een deel van zijn eigen achterban vertegenwoordigd door de fascist Badoglio die een akkoord sloten met de geallieerden. Mussolini heeft praktisch geen macht meer. In Noord-Italie is het een totale chaos waar knokploegen de dienst uitmaken, geheime diensten op eigen opereren en waar Duitsers nog in allerlei joden op het transport zetten naar de vernietigingskampen.
In die tijd zit Mussolini zelfmedelijden te hebben in een luxe villa aan het Gardameer, waar hij al zijn macht heeft verloren. Ontluisterend is het. Ik ben blij dat ik deze serie nu voltooid heb. De Nederlandse vertaling van dit laatste deel is deze maand uitgekomen, vorig jaar verscheen het laatste deel in Italie. Ik stuurde vragen naar de uitgever voor de schrijver, maar het zal me verbazen als de beste man tijd heeft voor Lotje Lomme uit Schoonhoven. Speriamo bene!
Het laatste boek wat ik las deze maand is The Testament of Youth van Vera Brittain. Dit is een wat oudere klassieker uit Groot-Brittanie. Het is gepubliceerd in de jaren ’30 en het gaat over een feministe uit een gegoede Britse plattelandsfamilie die in Oxford studeert als WOI uitbreekt. Ze vertelt over haar liefde, haar familie, haar feministische strijd en de ontberingen van WOI. Heel tof is dat de schrijfster een goede literaire achtergrond heeft en ze doorspekt haar verhaal met literaire fragmenten waar ze aan denkt en waar ze troost uit put.
Verder moest ik ook wel denken aan een artikel uit de Groene van afgelopen maand over het dwepen van techbro’s met de gevaren van conflict, omdat dat een tijd is dat je je echt tot leven voelt komen. Ze blijken allemaal Ernst Junger te lezen, die schreef daarover met betrekking tot WOI. Maar ze hadden ook Vera Brittain kunnen lezen, want die schrijft dit:
Een interessant boek dat ik mocht lenen uit de bibliotheek van de ouders van de man van mijn zusje uit Lingfield, waar wij vorige zomer op bezoek waren. Interessant vind ik vooral het enthousiasme waarmee mensen begonnen aan die oorlog. Ik kan dat niet begrijpen. Ik steun Oekraiene, maar ik vraag me wel eens af of ik bereid zou zijn om mijn leven te riskeren voor het ‘moederland’ als ik dienstplichtig zou zijn. Ik weet het niet.
Ik zie deze mensen in juli weer, dan kan ik het boek teruggeven. Het is een dikke pil. Ik lees het in het Engels, er zitten wel wat lange zinnen in met ingewikkelde redeneringen uit die tijd, maar het is ook wel mooi en ik weet inmiddels dat als een boek moeilijk is je gewoon moet doorlezen. Je hoeft ook niet alles eruit te halen wat een academicus eruit zou halen. Ik ben nu halverwege, dit weekend ga ik het boek uitlezen. Het is af en toe leuk je tijd te wijden aan tips van andere mensen, dan lees je andere boeken dan je normaal zou lezen.
Geef een reactie