Ik kreeg van een leerling de podcast doorgestuurd van Vera Gheno, een bekende taalkundige, over neologismen en daarin ging het ook over anglicismen. In Nederland doen we het ook: computer, meet, downloaden. Het zijn vooral woorden uit de technologie en het bedrijfsleven die een Engelse touch hebben.
Okay? Ik vind het vreselijk irritant om dat te horen bij Italianen. Het is altijd een retorische vraag, waarbij je gedwongen wordt in te stemmen met iets wat je eigenlijk niet wilt. En het is Engels. Ouderwetser zou zijn: no? of va bene? Maar een bepaald type mensen gebruikt het woordje okay. Het is voor mij een bron van ergernis. Maar misschien attibueer ik aan het woordje okay, dat wat in werkelijkheid een ergernis is aan mensen.
Zo zeggen Italianen ook scannerizzare als ze het over scannen hebben. Ze plakken daar een Italiaanse suffix – ARE achter, om het een werkwoord te maken.
Mijn suggestie: Nederlandse neologismes!
Zou het om onafhankelijk te worden van het Amerikaanse infuus niet beter zijn om in plaats van de Engelse invloed een brabantse zachte g te gebruiken voor een woord zoals ‘gunnen’. Een mooi woord dat niet bestaat in het Italiaans. Augurare dekt de lading niet. Misschien kunnen we Italianen een beetje regionalisme uit het Nederlands ‘gunnare’.
Uitwaaiennare, ook leuk voor de expats in Nederland. Andiamo in spiaggia oggi? Ho propria voglia di uitwaaiennare! Anche la settimana scorsa ho uitwaaiennato in spiaggia e mi ha fatto proprio bene! Ik snap niet waarom dat nou zo bizar voorkomt, want bij het Engels gebeurt het massaal. En laten we vooral ook de rekening ‘Tikkiezzare’. Het tikkie is een typisch Nederlands fenomeen, iemand anders een klein bedrag voor jou laten betalen is iets dat we onze vrienden niet gunnen. Maar van het sturen van een tikkie kun je ook een werkwoord maken. We zouden ons taalgebruik een beetje kunnen europizzare.
Fonetica als exportproduct
En als we ook de invloed van Big Tech wat willen bannen, maar echt serieus werk willen maken van dat cultuuroffensief, misschien is het dan ook een goed idee om il dolce far niente meer in te laten burgeren in Nederland en in Italie meer te gaan niksennare. Dat zou de Europese identiteit vast ten goede komen. En als we als een bourgondier in Nederland een buona forchetta maken en als we uitbuikennare gaan introduceren in Italie, dan zou dat ook helpen.
Die ui klank is dan natuurlijk wel een dingetje, maar misschien zouden we ook gewoon fonetica als exportproduct kunnen introduceren, nu Tata Steel wellicht in de toekomst vertrekt naar het buitenland en we onze commerciele dominante positie verliezen, moeten we toch denken aan andere markten. Denk aan de zachte g, de Nederlandse tweeklank ui of de Italiaanse gn of ch.
Om dat te stimuleren zou Europa kunnen beginnen met het codificeren van dierengeluiden, een gestandaardiseerde fonetica. Want doet een Italiaans hond bau bau, in Nederland doet de hond waf waf. Als we geen hard power meer hebben in de toekomst door verlies van materiele productie, laten we dan tenminste zorgen dat we op Europees nivo onze culturele soft power op orde hebben.
NB: de afbeelding is gegenereerd door AI
Geef een reactie