Premio Strega van 2024 van L’età fragile van Donatella di Pietrantonio. Ik las het boek in het Italiaans begin 2025, omdat er in het voorjaar een Nederlandse vertaling uit zou komen. Ik las eerder van haar L’armunita en Borgo Sud, met veel plezier. Een kennis van mij komt uit de Abruzzen, waar ook di Pietrantonio vandaan komt. Zij stuurt ook wel eens wat lokale polemieken door.
In ieder geval, ik had dus het boek gelezen en heel veel tijd en moeite besteed aan goede vragen, na een interview dat mij was toegezegd. Dit is wrs door een gebrek aan tijd echter nooit doorgegaan en dus bleef ik met mijn vragen zitten. Die publiceer ik daarom hier dan maar, het zijn toch interessante vragen om in gedachten te houden bij het lezen van het boek.
Mijn Italiaanse verzoek aan Di Pietrantonio:
Buongiorno Donatella,
Grazie in anticipo per le vostre risposte. Ho letto con piacere i suoi libri.
Nei libri spesso leggiamo di persone che si ritirano per comforto psicologico nelle montagne. Sembra che il confronto con la realtà si fa in città. Far tangibile il tacere sulla lotta interiore è un compito per Lei, come scrittrice?
Nel suo libro ha scritto sulla motivazione dell’autore del delitto: “Ha visto tre belle ragazze, ha voluto prendersene una”. Questo ‘diritto al sesso’ appare dal libro che sia causato dalla solitudine del ragazzo. Quanto è importante sentirsi parte di una comunità per la salute mentale?
La cura è fatta spesso dalle donne, ma non è un lavoro prestigioso. Recentemente sono più spesso le donne che vincono un premio letterario, scrivendo anche di questo tema. Avranno capito che la cura, quella poca prestigiosa, è un tema importante?
Il suo libro è dedicato ‘A tutte le sopravissute’. Uno psichiatra olandese famoso, Jim van Os, sostiene che per andare avanti dopo un trauma abbiamo bisogno di un rito, di qualsiasi tipo. Forse dobbiamo reggere di più il disagio nell’ascoltare cose difficili. Cosa ne pensa?
Un caro saluto, Lotje Lomme
De ChatGPT vertaling :
Goedemorgen Donatella,
Alvast hartelijk dank voor uw antwoorden. Met plezier heb ik uw boeken gelezen.
In boeken lezen we vaak over mensen die zich voor psychologische troost terugtrekken in de bergen. Het lijkt erop dat de confrontatie met de realiteit in de stad plaatsvindt. Is het tastbaar maken van het zwijgen over de innerlijke strijd voor u, als schrijfster, een taak?
In uw boek schreef u over de motivatie van de dader van het misdrijf: “Hij zag drie mooie meisjes en wilde er één voor zichzelf.” Dit ‘recht op seks’ lijkt in het boek voort te komen uit de eenzaamheid van de jongen. Hoe belangrijk is het om zich deel te voelen van een gemeenschap voor de mentale gezondheid?
Zorg wordt vaak door vrouwen verleend, maar het is geen prestigieus werk. De laatste tijd zijn het vaker vrouwen die een literaire prijs winnen en daarbij ook over dit thema schrijven. Hebben zij begrepen dat zorg, die weinig prestigieuze, een belangrijk thema is?
Uw boek is opgedragen ‘Aan alle overlevenden’. Een beroemde Nederlandse psychiater, Jim van Os, stelt dat we om verder te kunnen na een trauma een ritueel nodig hebben, van welke aard dan ook. Misschien moeten we het ongemak van het luisteren naar moeilijke dingen meer verdragen. Wat vindt u daarvan?
Hartelijke groet,
Lotje Lomme
Geef een reactie