Ik vind het nog steeds leuk boekjes te lezen van vrouwelijke schrijfsters. Deze was ook wel weer goed. Gepubliceerd in 1949. Gaat over een vrouw wiens man wordt opgepikt door de nazi’s en door hun toedoen sterft. De vrouw (Ze heet Agnese, maar het is een goede plattelandsgewoonte er het lidwoord voor te zetten, zoals mijn oma altijd Vrouw Janssen zei als ze het over haar vriendin had)
Deze Agnes is een eenvoudige vrouw in de goede zin van het woord, haar hart zit op de goede plek en ze heeft goede geruststellende dromen van haar overleden man die zegt dat alles goed komt en dat ze het goed doet. Ze komt in de partizanenstrijd terecht nadat een Duitser haar kat doodmaakt en zij vervolgens woest hem doodmaakt. Ze kan dan niet thuis blijven wonen.
Het gaat maar deels over Agnes, het hele verhaal gaat ook over haar partizanengroep. Het speelt zich af ergens in Noord – Italie. Dorpsnamen worden afgekort tot één letter, dus dat blijft onbekend.
Het is een mooie blik op de partizanenstijd, weer een ander inkijkje dan bijvoorbeeld Beppe Fenoglio’s Una questione privata. Ook een heel mooi boek, maar daar is de partizanenstrijd meer achtergrond voor een liefdesverhaal, terwijl bij dit boek de strijd tegen de Duitsers op de voorgrond staat.
Je krijgt in het boek een goed beeld van de locatie: kleine dorpjes op het platteland, afgelegen gebieden waar niemand woont en waar verlaten hutten worden bezet door partizanen die er maanden doorbrengen in kou en ontbering.
Agnese is een kordate vrouw. Ze is niet een vrouw van veel woorden maar doet wat er gedaan moet worden ‘als ik daar goed voor ben’ (se sono buona). Ook leer je een paar personages uit haar omgeving kennen: fascistische buren en partizanen mede-strijders. Soms zijn die even hoofdpersoon.
Je krijgt een goed beeld van de ontberingen van die tijd, ook hoe primitief de strijd was. Tegenwoordig hebben we oorlog ook met het uitschakelen van data – centra’s, maar goed in de Oekraiene wordt de smerige oorlog ook nog gewoon aan de grond uitgevochten.
De personages zijn wel sympathiek, het is een mooi historisch tijdsbeeld. Ik heb me niet echt verdiept in de achtergrond van de schrijfster. Was zij zelf een partizane? Is dit een vorm van auto-fictie? Ik weet het niet.
Agnese bleef voor mij enigszins in een stereotype hangen (er wordt veel herhaald hoe dik ze is) maar ik vatte ook wel sympathie voor haar op.
Het boek is niet vertaald in het Nederlands.

Geef een reactie