Over hoofdpersonen zonder lichaam

Ik las drie Italiaanse verhalen waarin niet-bestaande personen voorkwamen. In Il cavaliere inesistente (De niet bestaande ridder) van Italo Calvino uit 1959 is de hoofdpersoon een ridder. Hij zit in een harnas, maar in dat harnas zit niks. Dat er niks zit in dat harnas heeft een functie in het verhaal. Het verhaal maakt onderdeel uit van het fantastische drieluik Onze voorouders, dat je ook nog in Nederlandse vertaling kunt vinden. Het is filosofisch, het is magisch. Je gaat er in mee en het is fantastisch. Het is fantasierijk en stimulerend om te lezen. De andere verhalen in dat drieluik zijn ook zo: De baron in de bomen gaat over een baron die een boom in klimt en er niet meer uit wil komen. De gespleten burggraaf gaat over een gespleten burggraaf. Ik kan er niks anders van maken. Maar je gaat er in mee. Meeslepende verhalen zijn het.

In een ander verhaal, Il codice van Perela (De code van Perela) uit 1910 van Aldo Palazzeschi gaat het over een man van rook. Ook hij heeft geen lichaam. Hij wordt daarom aanbeden, ook omdat hij niet zo goed weet wat hij daarover moet zeggen. Het spreekt voor zich vindt hij zelf, en dat vinden mensen dan zo interessant dat hij helemaal wordt opgehemeld. Totdat de sfeer omslaat en zijn rook een verlangen van anderen is dat negatief wordt bestempeld. En dan ontstaat de vervolgingswaanzin naar de onschuldige (diezelfde man van rook, Perela ). Perela heeft geen vervolgingswaan, maar het volk heeft dat. Interessante notie van collectieve psychose, zou je kunnen denken. De culturele norm als collectieve psychose vind je ook terug bij Basaglia, de Italiaanse psychiater. Het boek van Palazzeschi is onlang uitgekomen bij een Vlaamse uitgever. Het heeft iets manifesterigs en ik vond het zeker geen klassieke roman, maar het idee van deze literaire vorm: om met een man van rook te spelen is verfrissend. Het futurisme staat vooral bekend vanwege de afkeer van logge zinloze geschiedenis, het verlangen naar een mechanische toekomst waar we moeten komen door geweld te verheerlijken. De belangrijkste vertegenwoordiger, Marinetti, heeft zich ook een tijdje geassocieerd met het Italiaanse fascisme van Mussolini een paar jaar later.

Het derde verhaal was een verhaal van Gianni Rodari in de bundel Favole al telefono uit 1962. Over een jongen die buiten gaat spelen en al zijn ledematen verliest, terwijl zijn moeder hem nog zo opgedragen had om niks te laten slingeren. Het is een grappig verhaal voor kinderen, maar de jongen komt uiteindelijk thuis, zonder armen, benen, oren, wat nog meer? Wat blijft er over? Een niet bestaande jongen. Daar praat die moeder dan mee. Als de buurvrouwen zijn oren, zijn benen komen terugbrengen. Jongen toch, wat ben je toch onhandig.

Dus, daarom houd ik van lezen. In verhalen krijgen niet-bestaande personen, het niets, de on-zin zin. Kom daar maar eens om in de realiteit. Daar heb ik vaak helemaal geen zin in.


Dico la mia, ti interessa?

Abonneer je om de nieuwste blogs op mijn website naar je e-mail te laten verzenden. Dit is niet de nieuwsbrief van mijn school, dat is een ander formulier.


Reacties

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *