Dit boek kwam op mijn pad door de podcast van Daria Bignardi.
Ik vind haar een sympathieke schrijfster. In de podcast kletst ze met wat vrienden over boeken, ze zijn nooit gemeen. Ze beschrijven wat ze leuk vinden zonder andere mensen af te zeiken. Heel prettig.
Ik hoorde ooit van een vriendin dat ze bekend is geworden door haar deelname aan de Italiaanse Big Brother. Maar dat hoeft de pret niet te drukken.
Van Bignardi las ik het boek L’amore che ti meriti en ‘Libri che mi hanno rovinato la vita’. Ik was begonnen met die laatste, want dat vond ik een interessante titel. Denken over boeken is soms net zo leuk als het lezen van boeken zelf. L’amore che ti meriti is een roman, fictie. Die andere is non-fictie.
Anyway, ik luister soms een boekenpodcast. Die van Frank Heinen met zijn vader vind ik ook sympathiek.
Zij hebben ook affiniteit met Italie, waardoor het in hun podcast ook vaak over Italiaanse boeken gaat.
Ik bestelde het boek bij Dora Gatti van Alfabeto Libri in Amsterdam. Omdat het boek dit najaar is uitgekomen ga ik het niet vinden in de universiteitsbieb of goedkoper op Vinted. Dora vroeg me wat ik ervan vond.
Ik vond het nogal cupo. Het is een beetje duister. De personages zijn niet zo sympathiek. Dora noemde het ‘cattiva‘. Het is een harde wereld soms in het zuiden van Italie. Daar heb ik al eerder over kunnen lezen, in de boeken van Carlo Levi en Ignazio Silone. De armoede op het platteland. De nasleep van het brigantaggio. Zuid-Italie heeft een lange geschiedenis van onderdrukken, onderdrukt worden, moordpartijen, opstanden, heersers op afstand die alleen gericht zijn op exploitatie.
Mijn oog viel gisteren op de biografie van Carmine Crocco, een van de meest bekende brigantisti. Tijd om al die boeken te lezen heb ik niet.
Anyway. Het boek Santa Barbara gaat over twee families. Daar wordt dan eens over de ene familie een hoofdstuk verteld en dan over de andere familie en het is natuurlijk een kwestie van tijd tot die twee familie elkaar raken. Het speelt zich af in een dorpje vlakbij Bari, Puglia
Santa Barbara is de heilige van het dorp, maar is een beetje de onchristelijke versie. Een heidense heilige. Een wrede heilige. Christus kwam niet verder dan Eboli. Veel personages in het boek wenden zich tot deze heilige. Ik vond het ontluisterend het fragment waarin Nunzia naar de crypte afdaalt van Santa Barbara en leest wat er op de muren staat geschreven. Help mij mijn buurvrouw iets naars te laten overkomen, je hebt me geholpen bij het overlijden van die en die. Dat soort dingen.
De personages en de verhaallijn zijn goed. Het speelt zich af van ongeveer net voor de tweede wereldoorlog tot ongeveer de jaren ’80. Mensen zijn materialistisch, je kunt ze dat niet heel erg kwalijk nemen, maarja, de manier waarop verdient geen schoonheidsprijs.
Ik heb soms wel moeite met dergelijk ‘realistische’ verhalen waarin een beetje een nihilistisch portret wordt aangeboden van de menselijke motieven, maar anderzijds, niet alles hoeft a baci perugini te zijn. Dat zijn die zuute chocolaatjes waar geloof ik ook zo’n geluksspreuk bij zit. Zij hebben ongetwijfeld ook van die zoete reclames a la Mulino Bianco, het koekjesmerk, dat bekendstaat om zijn portrettering van het leven waarin mensen gelukkig samen dansen met hun familie waarbij ze koekjes eten en het land bewerken in idyllische plattelandscenario’s.
Dit boek van Lagioia is nog niet vertaald, twee andere boeken van hem zijn dat wel. Bij mijn bibliotheek zag ik Stad van de levenden en Breng alles terug naar huis


Geef een reactie