Cinemember bood de mogelijkheid via een proefabonnement om wat Italiaanse films te kijken. Ik zag dat ze recentelijk aardig wat films van de Italiaanse bekende cineast Roberto Rossellini hadden toegevoegd. Hij brak door in de jaren ’40 met een trilogie over de oorlog. Ik keek twee films van hem, Stromboli Terra di Dio, met Ingrid Bergman en Roma, città aperta met Anna Magnani. (Om er even de vrouwelijke personages uit te lichten)
Anna Magnani (hierboven rechts op de afbeelding) ben ik al jaren fan van, sinds ik circa vijftien jaar geleden de film Mamma Roma zag, van Pierpaolo Pasolini. Die kop, dat Romeinse taalgebruik, het is echt een fenomeen. Zij belichaamt de betovering en de aantrekkingskracht van levenskennis. Zij heeft altijd rollen waarin ze emotie combineert met draagkracht en waarin die combinatie een force of nature worden. Overigens is Ingrid Bergman ook fenomenaal, zij heeft iets heel ernstigs ondanks haar klassieke schoonheid. Het is geen lege mooie vaas (wat ik vaak zie bij Netflix series, vaak een beetje oppervlakkige schoonheid).
Stromboli Terra di Dio
Comunque, de film Stromboli Terra di Dio gaat over een vrouw die door omstandigheden van de oorlog met een Italiaan trouwt en dan op Stromboli terecht komt. Een godverlaten armoedig oord, waar sociale normen super toxisch zijn, om het in moderne woorden te zeggen. Het is al snel duidelijk dat ze daar niet gaat aarden, maar op het begin van de film dacht ik echt vaak: come on women, ik vond haar echt irritant met haar verlangens naar een meer mondaner leven met meer luxe en cultuur. En ook hoe manipulatief ze was om haar zin te krijgen.
Maar tegelijkertijd is ze sympathiek want ik moet eerlijk zeggen dat een leven op Stromboli in de jaren ’40 mij ook geen pretje lijkt. Het is zowel irritant als bewonderingswaardig hoe ze haar verlangens najaagt. Uiteindelijk wordt dit verlangen haar ook fataal, doordat dit verlangen haar zo dwars zit dat ze besluit weg te lopen van haar man en wil proberen naar de andere kant van het eiland te gaan vanwaar ze zou kunnen ontsnappen naar het Italiaanse vasteland. Het lukt haar echter niet om de vulkanische berg over te steken en dan sterft ze heel dramatisch op de berg te midden van wolken van zwavel terwijl ze God aanroept.
Roma città aperta
De tweede film Roma, città aperta gaat over de Tweede Wereldoorlog en de laatste dagen van de Duitsers in Rome, waarbij één van de hoofdpersonen wordt verraden aan de Duitsers doordat zijn liefje materiele verlangens heeft. In ruil voor iets wat wrs morfine is en een bontjas, geeft ze haar liefje aan bij de nazi’s. Er zitten nog veel meer elementen in dat verhaal, maar dit bleef me vooral bij. Het zal wel de periode in mijn leven zijn of iets over mij zeggen en de strijd die ik zelf voel en voer met mijn materiele en wereldse verlangens en de duistere kant daarvan, dat ik mij herken in deze thema’s.
Misogynie en materialisme
Dusja, misogynie ging vroeger vaak over vrouwen die met hun lichaam en schoonheid mannen in het verderf storten, maar er is hier wel meer aan de hand volgens mij. Het zijn ook de vrouwen en hun materiele verlangens die hen manipulatief en onhandelbaar of slecht maken (onpopular opinion probably). Er is natuurlijk een hele serie van vrouwen die vanwege hysterie en onhandelbaarheid werden opgesloten, maar dat zullen toch vooral de vrouwen zijn geweest die het niet lukte de mannen om hun vinger te winden, maar wel vasthielden aan materiele pretenties.
En ja, misschien hebben vrouwen ook wel recht op hun materiele pretenties en materiele onafhankelijkheid, laten we dat ook niet vergeten. Maar er zijn hele volksschares die die verlangens niet kunnen materialiseren, of slechts in zoverre dat iedereen zich moet verhouden tot het bezit van de extreem rijke mensen. No one leaves clean in capitalism. Hoe doe je dat? Hoe bepaal je moraliteit als met het bezit van geld een mens als waardevol wordt gezien en een mens zichzelf wordt geacht als waardevol te zien? Die incongruentie vinden vele mensen fnuikend. De films geven daar niet een heel moreel verantwoord antwoord op, maar laten wel zien wat de emotionele mechanismes zijn die erbij komen kijken, ook 60 jaar later nog is dit thema nog actueel.
Cinemember
Nouja, het is hartstikke leuk om eens uit te proberen, op Cinemember staan echt heel veel Italiaanse films, ik schreef eerder al eens over de Italiaans films van de Rohrwachter zusjes die je hier kunt vinden, ook staan er films op van Guadagnino, Cortellesi, Sorrentino, Garrone, Tornatore en vele andere Italiaanse grootheden. Raccomando! Aanrader!
Andere films die ik eerder recenseerde en die je kunt zien op Cinemember (klik op de link voor de recensie)
Geef een reactie